Tja, waarom hem later beschrijven dan zoon 2? Eigenlijk net als tussen mij en P leek het grootste probleem bij T te liggen. J was zo'n stralend kind en hoewel hij het op de basisschool wel steeds ietsjes minder leek te doen qua sociale positie viel dat nog in het niet bij de problemen van T.
Maar langzamerhand werd toch wel duidelijk dat J erg anders was dan de andere kinderen. Hij is ontzettend lang in bed blijven plassen, tot zijn 8e heeft hij treetje voor treetje de trap afgelopen en waar hij begon met een enorme harem (want hij had voornamelijk vriendinnetjes, minder contact met jongens) nam die in de jaren af. Het was bijna onmogelijk om hem gedrag af- of aan te leren. Straf en beloning werkten niet. Straf maakte hem alleen maar boos. En beloning werkte heel raar: hij kon niet inzien dat hij de beloning kreeg voor iets wat hij deed of naliet, in zijn gedachten had hij récht op die beloning. En daar kon ik hem niet van af brengen. Wanhopig werd ik er van.
We waren lid van Balans vanwege de ADHD van T, en daar werd op een gegeven moment over MCDD geschreven en dat was bijna helemaal van toepassing op J. Eindelijk het antwoord, dát was er dus. MCDD is een vorm van pdd-nos. Ik had al regelmatig gedacht aan autisme voor hem maar elke keer kwam ik er toch op uit dat het dat niet was, J heeft bv helemaal niets met regelmaat, interesseert hem niets. Verrassingen vindt hij leuk, dat niet alle dagen hetzelfde verlopen houdt hem niet bezig. Maar in de MCDD hoort dat juist heel erg thuis. Hieperdepiep. Ja nou ja, niet echt natuurlijk, want zo leuk is het niet, maar ja... als ie het dan hééft dan is het toch maar fijner om het te weten. Dus op naar de Meregaard om het officieel vast te laten stellen en hulp te krijgen. Stom genoeg heb ik daar verteld dat ik borderline had gehad. Zoals de meeste hulpverleners schoten zij ook in een kramp: zij weten dat je niet beter kunt worden van borderline (want dat is de officiële lijn, en dat is ie nog steeds!), dus ik was zeker niet beter, en het feit dat ik dat dacht was waarschijnlijk een teken van hoe erg het dus eigenlijk nog was. Dus ze hebben voor de vorm onderzoeken gedaan maar ze hadden allang besloten dat J gewoon borderline had. Een second opinion aangevraagd in Amsterdam en gelukkig konden ze er daar beter mee overweg en werd de goede diagnose gesteld.
Op school was het ondertussen heel zwaar. Hij werd door de groep niet geaccepteerd en enorm buitengesloten. Hij was natuurlijk enorm sociaal-onhandig wat de zaken niet beter maakte. En ik had dan wel verteld wat er was, maar ja, dat is wel een ontzettend ingewikkeld verhaal voor de gemiddelde basisschooljuf/meester dus die gingen er ook niet altijd vrolijk mee om. Het toppunt was de meester van groep 8 die na mijn praatje over wat er met J aan de hand was en hoe ik daar thuis mee omging doodleuk en keihard zei: oh dus J krijgt thuis geen liefde. Dat was geen leuk jaar voor J (jaaaa, understatement!). Ik heb het van tevoren gezegd: ga niet proberen dingen uit te praten met hem, dat werkt niet, dat kan hij niet. Dus minstens drie keer in de week kwam J later uit school omdat de meester iets wou uitpraten.
Het leven is ons huis werd inktzwart. J leefde in een zwarte wolk en nam die overal mee naar toe. We leden er onder. Zeker T leed er onder. Geen ruimte en tijd voor zijn fratsen en rarigheid. Hij was stapel op zijn broer, volgde hem overal als een hondje en kon de zwarte wolk dus helemaal niet ontlopen. Ik ben bezig geweest om te kijken of er voor J een mogelijkheid was om ergens anders te wonen maar voordat dat tot concrete plannen leidde was de basisschool af en ging J naar De Rede in Lelystad en sindsdien is het leven een heel stuk makkelijker geworden. Hij zat daar erg op zijn plek (niet qua intelligentie, hij vond het allemaal veels te makkelijk en daardoor ontzettend saai) maar wel qua gezelschap. De Rede is een school voor autistische kinderen, en dan ook echt alleen maar autistische kinderen. J zat in de groep van de hoogst functionerende kinderen en daar heeft hij zich 4 jaar redelijk vermaakt. Daarna heeft hij 2 jaar geprobeerd om de HAVO te doen op het aurum college maar hoewel hij het qua intelligentie allemaal prima zou aankunnen, kon hij er geen moeite voor doen en kon hij dat uiteindelijk niet volhouden. Dit schooljaar heb ik er voor gezorgd dat hij kon beginnen op het ROC in Amsterdam voor een opleiding programmeren. En hij is redelijk gelukkig, hij vindt de school vrij saai en de andere leerlingen over het algemeen heel stom maar de leraren zijn leuk en programmeren is hij zowaar enthousiast over. Hij kan het goed en hij verbaast zijn docenten vaak met zijn oplossingen.
Wonen: J woont sinds de scheiding bij Ex. Sinds anderhalf jaar woont T daar ook, omdat het mij lichamelijk erg slecht gaat.
Waarom staat er overal dat IK het heb gedaan? Nou, omdat dat letterlijk zo was. Ik heb vanaf het begin af aan tegenwerking gehad van Ex over álles wat ik constateerde. T zo druk? ach loopt wel los, is vast niks aan de hand, niks aan doen gaat vanzelf wel over. Oh heeft ie echt wat? goh... T verveelt zich op school? ach loopt wel los, niks aan doen, gaat vanzelf wel over. Oh hij loopt bijna 2 jaar voor.... goh. J ongelukkig.. nou ja ik hoef t niet verder uit te tekenen hoop ik (en als wel jammer dan!). Nooit of te nimmer heb ik het voordeel van de twijfel gekregen (daarom was ik dus ook een haaibaai, maar dat ik wel altijd gelijk had, dát onthield ie dan toch weer net even niet). Dat de jongens het nu zo goed doen is te danken aan MIJ en niet aan hem. Dat hij in staat is om praktisch voor ze te zorgen doet daar niks aan af. Alle andere zorg dan de praktische komt op mij neer, vroeger al zo geweest, is nog steeds zo en dat zal ook altijd zo blijven. Ik voorzie een moment dat Ex simpelweg zegt zeg ik ga verhuizen naar een kleiner huis, waar ga jij dan heen J? En dat Ex dan niet is voorbereid op het feit dat er geen sprake van is dat J ooit zelfstandig gaat wonen. Zucht. T wil dus medicijnen gaan doen maar wat als hij uitgeloot wordt. Ex heeft het daar dus niet over met hem. Gewoon niet. Helemaal niet. Hij vraagt misschien wel es zeg weet je t al, maar als T dan nee zegt dan volgt er niks. Ex zal niet de koe bij de horens vatten en es gaan zitten met T, zo nu gaan we het es uitzoeken. Dat heb ik dus maar weer gedaan en binnen vier dagen wist T wat zijn 2e keus zou zijn. Zo moeilijk was dat dus (jammer dat er nog geen sarcasmeteken bestaat).
En als je dit verhaal lang vindt: lieve schat, dit was de verkorte versie............
Laatste hoofdstuk volgt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten