Ik heb op mijn 20e een relatie gekregen met P. Even oud als ik, prachtige jongen, leuke humor, hield ook zo van muziek, intelligent. Ik was verliefd vanaf het eerste moment dat ik hem zag zitten op de keukentafel van de studentenflat waar ik mocht komen kijken naar een kamer. En een half jaar later kregen we zowaar was, ik voelde me de koning te rijk.
We hadden echter vanaf het begin af aan grote problemen. Schreeuwende ruzies (wij allebei), slaande deuren en gooien met kopjes (hij), lange gesprekken. Maar ik was hevig verliefd en zo blij dat hij voor mij had gekozen. En ik was immers gek, want ik was al in therapie. En zo hebben we jaren doorgebracht met de oorzaak van de problemen tussen ons netjes onder mijn tapijtje weg te vegen.
Maar toen werd ik beter. Beter als in beter van borderline. Ik was niet meer (zo) gek. Alle irrationaliteiten waar ik patent op had tijdens mijn borderlinetijd verdwenen. Maar de problemen tussen ons werden eigenlijk alleen maar erger. Wat gek was, want al het stof lag onder MIJN tapijtje.... misschien was het toch niet mijn stof??
Jaren heb ik er over gedaan om hem er van te overtuigen dat er met hem toch ook iets was. Waarom al die moeite? Ik was nog steeds verliefd!! Echt waar. Heeeeeeel stiekem en eerlijk gezegd ben ik dat nog steeds. Hij is de liefde van mijn leven. Nee nee, nou geen stukjes over gaan slaan Laura, het verhaal is gecompliceerd genoeg van zichzelf!! terug terug!!
Hij ging in therapie. He he. Maar door de manier waarop hij daar over mij vertelde, deed de therapeut geloven dat het wel allemaal aan mij moest liggen. Wat was dat voor kenau, dragonder, dwingeland, raar wijf? De therapeut stelde voor dat ik maar mee moest komen, en dat heb ik braaf gedaan (verliefd, weet je nog, val me niet te hard!). En daar zei de therapeut na een aantal sessies dat hij dacht dat P waarschijnlijk asperger had. Want ja, dat ik geen kenau, dragonder, dwingeland, raar wijf was was hem ondertussen ook wel duidelijk.
Ik was ontzettend opgelucht en zoveel viel op zijn plek. Al die futiliteiten waar we ruzie over hadden, zijn onvermogen om dingen es wat breder te zien, zijn onvermogen tot improviseren en zijn enorme razernij als ik mijn improvisatievermogen een beetje te veel de vrije hand gaf. Ooooooooooh vandaar!!
Maar: HIJ was ook heel erg opgelucht! Ooooh dus hij kon er niks aan doen?? Gelukkig, dan hoefde hij dat ook nooit meer te proberen. Met andere woorden: daarvoor was het zwaar, daarna werd het eigenlijk onmogelijk. Ik moest het maar pikken, want hij kon er toch niks aan doen. En het was geen gespreksonderwerp. Ik heb 1 keer tijdens een ruzie gezegd: ja maar dat komt toch vanwege je autisme. Door de manier waarom hij me toen aankeek is dat bij die ene keer gebleven. Was ik daarvoor al als enige verantwoordelijk, daarna stond ik er écht alleen voor.
Na een half jaar zijn we gescheiden en mijn hemel wat was dat een opluchting! De vrijheid!! OOOOOOOOOOOOOOOOH de wereld vergaat helemaal niet als je de glazen 's avonds niet opruimt! Oooooh niemand gaat dood als ik een maaltijd zonder groenten maak. De vrijheid!! De frisse lucht!!! De geestelijke ruimte!! Onvoorstelbaar in wat voor muffe lucht ik al die jaren had geleefd!
Hij is de liefde van mijn leven maar ik neem hem alleen terug als ze ooit een manier vinden om Asperger uit iemand te verwijderen. Niet dat hij mij wil hoor, daar niet van, maar ja, dat komt ook omdat hij mij door zijn Asperger alleen maar kan zien als een kenau, dragonder, dwingeland, raar wijf. Die zou ik ook niet terugnemen, laten we wel wezen hahahahahaha!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten