Nou he he, eindelijk weer eens tijd om wat te schrijven.
Toen ik een jaar uit borderline was, in 1997, werd ik moe. En dat is niet meer overgegaan. Mijn zus, 2 jaar jonger dan ik, was al ziek sinds haar late puberteit, dus ik wist onmiddellijk wat het was. Nou ja, ik wist onmiddellijk dat het hetzelfde was in ieder geval, want wat het precies was wisten we niet. ME hielden we het toen maar op. En tja, dat gaat over of niet, dat is afwachten. Maar een jaar of 5 geleden bleek bij mijn moeders familie een erfelijke ziekte rond te waren, Ehlers-Danlos, een bindweefselziekte. Dat was al jaaaaaren bekend maar er is weinig onderling contact en mijn zus en ik hadden eigenlijk in het geheel geen contact met de familie. En het was in mijn moeder nooit opgekomen verband te zien tussen onze klachten en die van haar broer die als eerste de diagnose kreeg, 40 jaar geleden alweer. Inmiddels is het officieel vastgesteld bij een tante en een nicht en hebben andere nichten soortgelijke klachten (alleen niet in ernstige mate). Mijn zus en ik zijn bij het genetische team van het VU geweest maar daar kregen we de diagnose niet. Onze verhalen pasten helemaal in de diagnose maar om het officieel te krijgen moet je een meerderheid van een 8-tal uiterlijke kenmerken hebben en ik had er maar 3 en mijn zus zelfs maar 2. Bureaucratische onzin voorkomt dus dat we een diagnose krijgen. Daardoor zijn er veel wegen afgesloten. Zonder een diagnose is het veel moeilijker om hulp te krijgen bijvoorbeeld.
Het is bij mij een dalende lijn. Ik kan steeds minder. In de eerste 10 jaar kon ik er redelijk mee leven, ik kon het een tijd negeren en doen alsof het er niet was en gewoon mijn gang gaan. Dan betaalde ik daar wel weer voor maar ja, je moet toch wat. Sinds 5 jaar is het onmogelijk te negeren. Ik heb dingen moeten opgeven, hobbies, zelfs een vrijwilligersbaan van 1 uur in de week ging niet meer. Ik zong in een koor en een kwartet, elke drie weken in de bieb, ik speelde een geweldig online spel (Guild Wars) waar ik me ontzettend vermaakte en ook heel veel vrienden had. Langzamerhand heb ik al die dingen moeten laten gaan.
Sinds 2 jaar is het heel erg. Ik kan me bijna niet meer concentreren, heb weinig denkvermogen. Het maken van een boodschappenlijst is eigenlijk al te moeilijk. Ik heb een IQ van 135 en het moeilijkste wat ik aankan is een sudoku. Dat vind ik het allerergste aan zo ziek zijn, dat ik mijn denkvermogen verlies. Eigenlijk kan ik niet meer voor mezelf zorgen, sinds half mei kan ik niet meer voor mezelf koken, ik kan niet eens verzinnen wat ik zou willen eten. Als de jongens er zijn dan denken we er samen over, en koken we ook samen. Dat gaat nog. Maar in mijn eentje kan het niet meer. Georganiseerd werken is teveel.
De laatste twee weken ben ik ontzettend bezig met het krijgen van meer hulp. Ik ben allemaal mensen aan het bellen, heb er afspraken voor etc. Het gevolg is dus dat ik geen energie meer overhoud voor twitter. Dat past er dus niet meer bij. Financiële zaken lopen op, en het past gewoon niet. Ik moet prioriteiten stellen, ik kan maar 1 ding tegelijk. Achhh grapte mijn masseur, je bent een vrouw, natuurlijk kun je dat wel! Hahaha zei ik, jaaaa maar ik ben wel een ZIEKE vrouw.... daar lachen we dan maar heel hard om maar het is wel waar. Deze week ga ik bellen voor hulp bij mijn financiële zaken en dan past er weer niks bij op het gebied van andere zorg en ook nog steeds geen twitter. Terwijl ik daar zoveel lieve leuke mensen heb ontmoet en al een aantal fijne dingen aan over heb gehouden. Terwijl dat mijn blik is op de wereld. Ik kan het niet eens lezen, laat staan zelf reageren en al helemaal niet zelf dingen posten. Het enige dat ik kan is wat lezen, stomme spelletjes, tv kijken. Buitenshuis kom ik 1 a 2 keer per week. Douchen doe ik eens in de 3 weken, zo niet minder misschien zelfs wel. Ik doe ook niks hahaha, niks om schoon van te worden, maar leuk is het niet. Tandenpoetsen kan niet elke dag.
Elke beweging sloopt. Opstaan en gaan zitten kost energie. Ik moet afwegen wat meer energie kost: naar de overkant lopen bij de bushalte en daar gaan zitten of aan deze kant blijven staan, in acht genomen hoeveel minuten het duurt voordat de bus komt. Hoe meer minuten, hoe meer het loont om naar de overkant te gaan.
Ik kan 's ochtends een paar uurtjes op de computer, en om half 2, 2 uur dan moet ik op de bank en dan kom ik er niet meer vanaf tot een uur of 9 's avonds. Soms slaap ik tien minuutjes, maar meestal ben ik al die tijd wakker. Leuk hoor, dag-tv... (ja echt jammer van dat sarcasmeteken!).
Dus, dat is mijn leven. Ik ben onvervuld. Voor ik ziek was, was ik óók ziek, van de borderline. En nu, nu heb ik het vooruitzicht dat ik zo mijn leven moet uitleven. In de knop gesmoord op alle mogelijke manieren. Zoals je je kunt voorstellen na dit verhaal vind ik het vaak heel moeilijk om blij te blijven. Ik ben een ongelofelijke optimist, ik ben ontzettend sterk en vrolijk, dat is wat me in leven houdt. Plus de mensen om me heen die van me houden en waar ik van hou: mijn moeder, zus en zoons.