Ja, we zijn er bijna hoor. Nog twee hoofdstukjes (na deze nog een), dan kunnen we gewoon verder in het nu. Hmm... ben nu halverwege het verhaal van mijn jongste zoon... dat worden toch nog 2 stukjes hierna jelui, sorry sorry (maar ik heb je gewaarschuwd dat het een lang verhaal was!!)
In 1992 kreeg ik mijn eerste zoon, J.. Hij was een huilbaby, heeft gehuild tot ie kon kruipen. Daarna was het een stralend kind. Beeldschoon, grote blauwe ogen en blonde krullen, een flirt tot en met (bijna genant hahaha, echt hij flirtte met iedereen overal). Ik was stralend gelukkig tijdens de zwangerschap (na de eerste drie maanden haha, misselijk!). En na 2 jaar kwam de tweede zoon, T..
Ze konden allebei ongelofelijk vroeg lopen (de oudste met 10 en de jongste met 9 maanden). Ze waren allebei vrolijk en ondernemend. Maar bij T. was het net even wat erger. J. leerde eigenlijk pas goed praten toen hij naar de peuterschool ging toen hij 2 1/2 was. T. kon met anderhalf al in hele zinnen praten, hij heeft amper gebrabbeld en gebruikte ook van jongs af aan mooie woorden. Maar hij was wel een handvol... zodanig dat ik heb gevraagd of ie niet wat eerder naar de peuterschool mocht en dan gelijk voor 5 ochtenden want dan was ie misschien es wat energie kwijt. Dat werkte bij J nl heel goed. Die ging naar de peuterschool en dan kwam ie thuis en was het eten en de rest van de middag slapen. Maar nee, T had 's middags nog net zoveel energie.
En toen verhuisden we naar Almere, in maart. In augustus zou T naar de basisschool gaan, dus neee, laten we maar niet naar de peuterschool doen want dat heeft voor die drie maanden niet zoveel zin. Nouououou dat was niet zo'n leuke periode, daar zal ik het maar bij laten want het was echt niet leuk..... Nou goed, in december las ik over ADHD en toen viel er heel veel op z'n plek. Ik had er wel es van gehoord natuurlijk maar ik had het nooit gecombineerd. Toen ik het wist ben ik gelijk op internet gaan lezen, boeken besteld, methodes verzonnen en binnen een paar maanden was het redelijk onder controle. T. heeft ook op die hele jonge leeftijd heel goed begrepen dat mijn maatregelen bedoeld waren om hem verder te helpen. En hij heeft het altijd aangegrepen. Hij heeft niet 1 keer mij verweten dat ik bepaalde dingen deed, als ik zei het lijkt me goed als je nu even op de trap gaat (zijn time-out in een prikkelarme omgeving, ja ja je leert wat jargon hahaha!!) en hij zei onveranderlijk: ja dat denk ik eigenlijk ook. En hij kon na de 2 minuten ook eerlijk zeggen of het voldoende was geweest of dat het misschien beter was nog even 2 minuten te doen. Geweldig kind!!
Na een half jaar praten als brugman en dreigen om naar een andere school te gaan werd T eindelijk in een klas geplaatst met een juf die wel wilde luisteren naar mijn verhaal over ADHD en daar ook serieus mee aan de gang wilde EN ging. Daar heeft Tobias nog een fantastisch jaar gehad voor hij naar groep 3 ging. Met de herfstvakantie kon hij lezen. De rest van het jaar verveelde hij zich. Toen ging hij naar groep 4. Met de herfstvakantie kon hij rekenen. Om te voorkomen dat hij zich weer de rest van het jaar zou vervelen werd besloten om hem werkstukken te laten doen. Maar hij moest het wel zichzelf aanleren want daar had de juf geen tijd voor en de interne begeleiding ook niet. Met andere woorden: ook daar heeft hij zich dus de rest van het jaar verveeld. In groep 5 ben ik echt boos geworden en wederom gedreigd met een andere school. Toen werd hij eindelijk maar es getest. Nou zei zijn klas-5 juf heel neerbuigend toen ik er naar vroeg, hij had er toch wel erg veel moeite mee, met die testen. Gek genoeg was daar in de uitslagen niet veel van terug te zien... zonder enige hulp en begeleiding was T qua begrijpend lezen op het niveau van begin groep 7 en met rekenen op halverwege groep 6. Ik vond dat zo'n bak voor die rotjuf, "hij vond het toch wel erg moeilijk" ga toch op het dak zitten met een bos uien met je vooringenomen rotkop. Haaa lekker, dat lucht op!!
T werd gelijk de volgende dag in groep 6 geplaatst. Maar hij kreeg geen begeleiding, geen extra aandacht, helemaal niks. Achteraf heb ik er zo'n ontzettende spijt van dat ik niet naar een andere school gegáán ben, alleen maar heb gedreigd. Het resultaat was dat hij bij de cito wel een redelijke score haalde maar dat hij een VMBO-advies kreeg bij het adviesgesprek op school. Ik ben er nóg kwaad van. Een kind dat op eigen houtje bijna 2 klassen overslaat en die geef je dan VMBO advies????????? Spoort u wel helemaal???????????? Nou vooruit, Havo/VWO dan, omdat we op stonden, maar meer kon ze er echt niet van maken. Tja, daar ging de inschrijving voor het twee-talig onderwijs want daarvoor moest je VWO advies hebben. En ik heb nog gesproken met de teamleider van die afdeling maar die wilde T geen kans geven. Zo erg!! Maar goed. Gelukkig is dit kind in rustiger vaarwater terechtgekomen. Hij heeft een onbezorgde VWO-opleiding gedaan, heeft nu net zijn eindexamens gedaan (ja ja, t kind moet nog 17 worden, ik ben wel erg trots hoor!!) en als ie ingeloot wordt gaat ie medicijnen studeren. Hij heeft gedurende deze school altijd in de klas gezeten met kinderen die 1 a 2 en soms wel 3 jaar ouder waren maar je ziet het niet aan hem af. Hij is groot en ontzettend wijs. Hij kijkt uit naar studeren, eindelijk es tussen écht intelligente mensen.
Het enige waar hij nog een beetje last van heeft is gebrek aan inlevingsvermogen. Verder is het een geweldig kind, slim, weet veel, is ook breed geïnteresseerd en georiënteerd.
Zo, da's zoon 2. Zoon 1 is een langer verhaal (kan dat?? ja hoor, echt wel!). (nee nee niet opgeven!)
Ik wil zo graag mijn dagelijks leven delen maar dat kan alleen als ik deze achtergrond eerst deel. Want ALLES in mijn leven is ingewikkeld, niet simpelweg 1 of 2 dingen erin. En als ik dat elke keer tussendoor moet vertellen... dan hebben we t nu maar gehad!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten