zondag 3 juli 2011

Ziek zijn

Nou he he, eindelijk weer eens tijd om wat te schrijven.

Toen ik een jaar uit borderline was, in 1997, werd ik moe. En dat is niet meer overgegaan. Mijn zus, 2 jaar jonger dan ik, was al ziek sinds haar late puberteit, dus ik wist onmiddellijk wat het was. Nou ja, ik wist onmiddellijk dat het hetzelfde was in ieder geval, want wat het precies was wisten we niet. ME hielden we het toen maar op. En tja, dat gaat over of niet, dat is afwachten. Maar een jaar of 5 geleden bleek bij mijn moeders familie een erfelijke ziekte rond te waren, Ehlers-Danlos, een bindweefselziekte. Dat was al jaaaaaren bekend maar er is weinig onderling contact en mijn zus en ik hadden eigenlijk in het geheel geen contact met de familie. En het was in mijn moeder nooit opgekomen verband te zien tussen onze klachten en die van haar broer die als eerste de diagnose kreeg, 40 jaar geleden alweer. Inmiddels is het officieel vastgesteld bij een tante en een nicht en hebben andere nichten soortgelijke klachten (alleen niet in ernstige mate). Mijn zus en ik zijn bij het genetische team van het VU geweest maar daar kregen we de diagnose niet. Onze verhalen pasten helemaal in de diagnose maar om het officieel te krijgen moet je een meerderheid van een 8-tal uiterlijke kenmerken hebben en ik had er maar 3 en mijn zus zelfs maar 2. Bureaucratische onzin voorkomt dus dat we een diagnose krijgen. Daardoor zijn er veel wegen afgesloten. Zonder een diagnose is het veel moeilijker om hulp te krijgen bijvoorbeeld.

Het is bij mij een dalende lijn. Ik kan steeds minder. In de eerste 10 jaar kon ik er redelijk mee leven, ik kon het een tijd negeren en doen alsof het er niet was en gewoon mijn gang gaan. Dan betaalde ik daar wel weer voor maar ja, je moet toch wat. Sinds 5 jaar is het onmogelijk te negeren. Ik heb dingen moeten opgeven, hobbies, zelfs een vrijwilligersbaan van 1 uur in de week ging niet meer. Ik zong in een koor en een kwartet, elke drie weken in de bieb, ik speelde een geweldig online spel (Guild Wars) waar ik me ontzettend vermaakte en ook heel veel vrienden had. Langzamerhand heb ik al die dingen moeten laten gaan.
Sinds 2 jaar is het heel erg. Ik kan me bijna niet meer concentreren, heb weinig denkvermogen. Het maken van een boodschappenlijst is eigenlijk al te moeilijk. Ik heb een IQ van 135 en het moeilijkste wat ik aankan is een sudoku. Dat vind ik het allerergste aan zo ziek zijn, dat ik mijn denkvermogen verlies. Eigenlijk kan ik niet meer voor mezelf zorgen, sinds half mei kan ik niet meer voor mezelf koken, ik kan niet eens verzinnen wat ik zou willen eten. Als de jongens er zijn dan denken we er samen over, en koken we ook samen. Dat gaat nog. Maar in mijn eentje kan het niet meer. Georganiseerd werken is teveel.

De laatste twee weken ben ik ontzettend bezig met het krijgen van meer hulp. Ik ben allemaal mensen aan het bellen, heb er afspraken voor etc. Het gevolg is dus dat ik geen energie meer overhoud voor twitter. Dat past er dus niet meer bij. Financiële zaken lopen op, en het past gewoon niet. Ik moet prioriteiten stellen, ik kan maar 1 ding tegelijk. Achhh grapte mijn masseur, je bent een vrouw, natuurlijk kun je dat wel! Hahaha zei ik, jaaaa maar ik ben wel een ZIEKE vrouw.... daar lachen we dan maar heel hard om maar het is wel waar. Deze week ga ik bellen voor hulp bij mijn financiële zaken en dan past er weer niks bij op het gebied van andere zorg en ook nog steeds geen twitter. Terwijl ik daar zoveel lieve leuke mensen heb ontmoet en al een aantal fijne dingen aan over heb gehouden. Terwijl dat mijn blik is op de wereld. Ik kan het niet eens lezen, laat staan zelf reageren en al helemaal niet zelf dingen posten. Het enige dat ik kan is wat lezen, stomme spelletjes, tv kijken. Buitenshuis kom ik 1 a 2 keer per week. Douchen doe ik eens in de 3 weken, zo niet minder misschien zelfs wel. Ik doe ook niks hahaha, niks om schoon van te worden, maar leuk is het niet. Tandenpoetsen kan niet elke dag.
Elke beweging sloopt. Opstaan en gaan zitten kost energie. Ik moet afwegen wat meer energie kost: naar de overkant lopen bij de bushalte en daar gaan zitten of aan deze kant blijven staan, in acht genomen hoeveel minuten het duurt voordat de bus komt. Hoe meer minuten, hoe meer het loont om naar de overkant te gaan.
Ik kan 's ochtends een paar uurtjes op de computer, en om half 2, 2 uur dan moet ik op de bank en dan kom ik er niet meer vanaf tot een uur of 9 's avonds. Soms slaap ik tien minuutjes, maar meestal ben ik al die tijd wakker. Leuk hoor, dag-tv... (ja echt jammer van dat sarcasmeteken!).

Dus, dat is mijn leven. Ik ben onvervuld. Voor ik ziek was, was ik óók ziek, van de borderline. En nu, nu heb ik het vooruitzicht dat ik zo mijn leven moet uitleven. In de knop gesmoord op alle mogelijke manieren. Zoals je je kunt voorstellen na dit verhaal vind ik het vaak heel moeilijk om blij te blijven. Ik ben een ongelofelijke optimist, ik ben ontzettend sterk en vrolijk, dat is wat me in leven houdt. Plus de mensen om me heen die van me houden en waar ik van hou: mijn moeder, zus en zoons.

Ik ben gelukkig nu wel weer over een tijd van diepe wanhoop heen. Nu kan ik weer even genieten!

vrijdag 10 juni 2011

Zoon 1

Tja, waarom hem later beschrijven dan zoon 2? Eigenlijk net als tussen mij en P leek het grootste probleem bij T te liggen. J was zo'n stralend kind en hoewel hij het op de basisschool wel steeds ietsjes minder leek te doen qua sociale positie viel dat nog in het niet bij de problemen van T.

Maar langzamerhand werd toch wel duidelijk dat J erg anders was dan de andere kinderen. Hij is ontzettend lang in bed blijven plassen, tot zijn 8e heeft hij treetje voor treetje de trap afgelopen en waar hij begon met een enorme harem (want hij had voornamelijk vriendinnetjes, minder contact met jongens) nam die in de jaren af. Het was bijna onmogelijk om hem gedrag af- of aan te leren. Straf en beloning werkten niet. Straf maakte hem alleen maar boos. En beloning werkte heel raar: hij kon niet inzien dat hij de beloning kreeg voor iets wat hij deed of naliet, in zijn gedachten had hij récht op die beloning. En daar kon ik hem niet van af brengen. Wanhopig werd ik er van.

We waren lid van Balans vanwege de ADHD van T, en daar werd op een gegeven moment over MCDD geschreven en dat was bijna helemaal van toepassing op J. Eindelijk het antwoord, dát was er dus. MCDD is een vorm van pdd-nos. Ik had al regelmatig gedacht aan autisme voor hem maar elke keer kwam ik er toch op uit dat het dat niet was, J heeft bv helemaal niets met regelmaat, interesseert hem niets. Verrassingen vindt hij leuk, dat niet alle dagen hetzelfde verlopen houdt hem niet bezig. Maar in de MCDD hoort dat juist heel erg thuis. Hieperdepiep. Ja nou ja, niet echt natuurlijk, want zo leuk is het niet, maar ja... als ie het dan hééft dan is het toch maar fijner om het te weten. Dus op naar de Meregaard om het officieel vast te laten stellen en hulp te krijgen. Stom genoeg heb ik daar verteld dat ik borderline had gehad. Zoals de meeste hulpverleners schoten zij ook in een kramp: zij weten dat je niet beter kunt worden van borderline (want dat is de officiële lijn, en dat is ie nog steeds!), dus ik was zeker niet beter, en het feit dat ik dat dacht was waarschijnlijk een teken van hoe erg het dus eigenlijk nog was. Dus ze hebben voor de vorm onderzoeken gedaan maar ze hadden allang besloten dat J gewoon borderline had. Een second opinion aangevraagd in Amsterdam en gelukkig konden ze er daar beter mee overweg en werd de goede diagnose gesteld.

Op school was het ondertussen heel zwaar. Hij werd door de groep niet geaccepteerd en enorm buitengesloten. Hij was natuurlijk enorm sociaal-onhandig wat de zaken niet beter maakte. En ik had dan wel verteld wat er was, maar ja, dat is wel een ontzettend ingewikkeld verhaal voor de gemiddelde basisschooljuf/meester dus die gingen er ook niet altijd vrolijk mee om. Het toppunt was de meester van groep 8 die na mijn praatje over wat er met J aan de hand was en hoe ik daar thuis mee omging doodleuk en keihard zei: oh dus J krijgt thuis geen liefde. Dat was geen leuk jaar voor J (jaaaa, understatement!). Ik heb het van tevoren gezegd: ga niet proberen dingen uit te praten met hem, dat werkt niet, dat kan hij niet. Dus minstens drie keer in de week kwam J later uit school omdat de meester iets wou uitpraten.

Het leven is ons huis werd inktzwart. J leefde in een zwarte wolk en nam die overal mee naar toe. We leden er onder. Zeker T leed er onder. Geen ruimte en tijd voor zijn fratsen en rarigheid. Hij was stapel op zijn broer, volgde hem overal als een hondje en kon de zwarte wolk dus helemaal niet ontlopen. Ik ben bezig geweest om te kijken of er voor J een mogelijkheid was om ergens anders te wonen maar voordat dat tot concrete plannen leidde was de basisschool af en ging J naar De Rede in Lelystad en sindsdien is het leven een heel stuk makkelijker geworden. Hij zat daar erg op zijn plek (niet qua intelligentie, hij vond het allemaal veels te makkelijk en daardoor ontzettend saai) maar wel qua gezelschap. De Rede is een school voor autistische kinderen, en dan ook echt alleen maar autistische kinderen. J zat in de groep van de hoogst functionerende kinderen en daar heeft hij zich 4 jaar redelijk vermaakt. Daarna heeft hij 2 jaar geprobeerd om de HAVO te doen op het aurum college maar hoewel hij het qua intelligentie allemaal prima zou aankunnen, kon hij er geen moeite voor doen en kon hij dat uiteindelijk niet volhouden. Dit schooljaar heb ik er voor gezorgd dat hij kon beginnen op het ROC in Amsterdam voor een opleiding programmeren. En hij is redelijk gelukkig, hij vindt de school vrij saai en de andere leerlingen over het algemeen heel stom maar de leraren zijn leuk en programmeren is hij zowaar enthousiast over. Hij kan het goed en hij verbaast zijn docenten vaak met zijn oplossingen.

Wonen: J woont sinds de scheiding bij Ex. Sinds anderhalf jaar woont T daar ook, omdat het mij lichamelijk erg slecht gaat.

Waarom staat er overal dat IK het heb gedaan? Nou, omdat dat letterlijk zo was. Ik heb vanaf het begin af aan tegenwerking gehad van Ex over álles wat ik constateerde. T zo druk? ach loopt wel los, is vast niks aan de hand, niks aan doen gaat vanzelf wel over. Oh heeft ie echt wat? goh... T verveelt zich op school? ach loopt wel los, niks aan doen, gaat vanzelf wel over. Oh hij loopt bijna 2 jaar voor.... goh. J ongelukkig.. nou ja ik hoef t niet verder uit te tekenen hoop ik (en als wel jammer dan!). Nooit of te nimmer heb ik het voordeel van de twijfel gekregen (daarom was ik dus ook een haaibaai, maar dat ik wel altijd gelijk had, dát onthield ie dan toch weer net even niet). Dat de jongens het nu zo goed doen is te danken aan MIJ en niet aan hem. Dat hij in staat is om praktisch voor ze te zorgen doet daar niks aan af. Alle andere zorg dan de praktische komt op mij neer, vroeger al zo geweest, is nog steeds zo en dat zal ook altijd zo blijven. Ik voorzie een moment dat Ex simpelweg zegt zeg ik ga verhuizen naar een kleiner huis, waar ga jij dan heen J? En dat Ex dan niet is voorbereid op het feit dat er geen sprake van is dat J ooit zelfstandig gaat wonen. Zucht. T wil dus medicijnen gaan doen maar wat als hij uitgeloot wordt. Ex heeft het daar dus niet over met hem. Gewoon niet. Helemaal niet. Hij vraagt misschien wel es zeg weet je t al, maar als T dan nee zegt dan volgt er niks. Ex zal niet de koe bij de horens vatten en es gaan zitten met T, zo nu gaan we het es uitzoeken. Dat heb ik dus maar weer gedaan en binnen vier dagen wist T wat zijn 2e keus zou zijn. Zo moeilijk was dat dus (jammer dat er nog geen sarcasmeteken bestaat).

En als je dit verhaal lang vindt: lieve schat, dit was de verkorte versie............

Laatste hoofdstuk volgt

Mijn kinderen

Ja, we zijn er bijna hoor. Nog twee hoofdstukjes (na deze nog een), dan kunnen we gewoon verder in het nu. Hmm... ben nu halverwege het verhaal van mijn jongste zoon... dat worden toch nog 2 stukjes hierna jelui, sorry sorry (maar ik heb je gewaarschuwd dat het een lang verhaal was!!)

In 1992 kreeg ik mijn eerste zoon, J.. Hij was een huilbaby, heeft gehuild tot ie kon kruipen. Daarna was het een stralend kind. Beeldschoon, grote blauwe ogen en blonde krullen, een flirt tot en met (bijna genant hahaha, echt hij flirtte met iedereen overal). Ik was stralend gelukkig tijdens de zwangerschap (na de eerste drie maanden haha, misselijk!). En na 2 jaar kwam de tweede zoon, T..

Ze konden allebei ongelofelijk vroeg lopen (de oudste met 10 en de jongste met 9 maanden). Ze waren allebei vrolijk en ondernemend. Maar bij T. was het net even wat erger. J. leerde eigenlijk pas goed praten toen hij naar de peuterschool ging toen hij 2 1/2 was. T. kon met anderhalf al in hele zinnen praten, hij heeft amper gebrabbeld en gebruikte ook van jongs af aan mooie woorden. Maar hij was wel een handvol... zodanig dat ik heb gevraagd of ie niet wat eerder naar de peuterschool mocht en dan gelijk voor 5 ochtenden want dan was ie misschien es wat energie kwijt. Dat werkte bij J nl heel goed. Die ging naar de peuterschool en dan kwam ie thuis en was het eten en de rest van de middag slapen. Maar nee, T had 's middags nog net zoveel energie.

En toen verhuisden we naar Almere, in maart. In augustus zou T naar de basisschool gaan, dus neee, laten we maar niet naar de peuterschool doen want dat heeft voor die drie maanden niet zoveel zin. Nouououou dat was niet zo'n leuke periode, daar zal ik het maar bij laten want het was echt niet leuk..... Nou goed, in december las ik over ADHD en toen viel er heel veel op z'n plek. Ik had er wel es van gehoord natuurlijk maar ik had het nooit gecombineerd. Toen ik het wist ben ik gelijk op internet gaan lezen, boeken besteld, methodes verzonnen en binnen een paar maanden was het redelijk onder controle. T. heeft ook op die hele jonge leeftijd heel goed begrepen dat mijn maatregelen bedoeld waren om hem verder te helpen. En hij heeft het altijd aangegrepen. Hij heeft niet 1 keer mij verweten dat ik bepaalde dingen deed, als ik zei het lijkt me goed als je nu even op de trap gaat (zijn time-out in een prikkelarme omgeving, ja ja je leert wat jargon hahaha!!) en hij zei onveranderlijk: ja dat denk ik eigenlijk ook. En hij kon na de 2 minuten ook eerlijk zeggen of het voldoende was geweest of dat het misschien beter was nog even 2 minuten te doen. Geweldig kind!!

Na een half jaar praten als brugman en dreigen om naar een andere school te gaan werd T eindelijk in een klas geplaatst met een juf die wel wilde luisteren naar mijn verhaal over ADHD en daar ook serieus mee aan de gang wilde EN ging. Daar heeft Tobias nog een fantastisch jaar gehad voor hij naar groep 3 ging. Met de herfstvakantie kon hij lezen. De rest van het jaar verveelde hij zich. Toen ging hij naar groep 4. Met de herfstvakantie kon hij rekenen. Om te voorkomen dat hij zich weer de rest van het jaar zou vervelen werd besloten om hem werkstukken te laten doen. Maar hij moest het wel zichzelf aanleren want daar had de juf geen tijd voor en de interne begeleiding ook niet. Met andere woorden: ook daar heeft hij zich dus de rest van het jaar verveeld. In groep 5 ben ik echt boos geworden en wederom gedreigd met een andere school. Toen werd hij eindelijk maar es getest. Nou zei zijn klas-5 juf heel neerbuigend toen ik er naar vroeg, hij had er toch wel erg veel moeite mee, met die testen. Gek genoeg was daar in de uitslagen niet veel van terug te zien... zonder enige hulp en begeleiding was T qua begrijpend lezen op het niveau van begin groep 7 en met rekenen op halverwege groep 6. Ik vond dat zo'n bak voor die rotjuf, "hij vond het toch wel erg moeilijk" ga toch op het dak zitten met een bos uien met je vooringenomen rotkop. Haaa lekker, dat lucht op!!

T werd gelijk de volgende dag in groep 6 geplaatst. Maar hij kreeg geen begeleiding, geen extra aandacht, helemaal niks. Achteraf heb ik er zo'n ontzettende spijt van dat ik niet naar een andere school gegáán ben, alleen maar heb gedreigd. Het resultaat was dat hij bij de cito wel een redelijke score haalde maar dat hij een VMBO-advies kreeg bij het adviesgesprek op school. Ik ben er nóg kwaad van. Een kind dat op eigen houtje bijna 2 klassen overslaat en die geef je dan VMBO advies????????? Spoort u wel helemaal???????????? Nou vooruit, Havo/VWO dan, omdat we op stonden, maar meer kon ze er echt niet van maken. Tja, daar ging de inschrijving voor het twee-talig onderwijs want daarvoor moest je VWO advies hebben. En ik heb nog gesproken met de teamleider van die afdeling maar die wilde T geen kans geven. Zo erg!! Maar goed. Gelukkig is dit kind in rustiger vaarwater terechtgekomen. Hij heeft een onbezorgde VWO-opleiding gedaan, heeft nu net zijn eindexamens gedaan (ja ja, t kind moet nog 17 worden, ik ben wel erg trots hoor!!) en als ie ingeloot wordt gaat ie medicijnen studeren. Hij heeft gedurende deze school altijd in de klas gezeten met kinderen die 1 a 2 en soms wel 3 jaar ouder waren maar je ziet het niet aan hem af. Hij is groot en ontzettend wijs. Hij kijkt uit naar studeren, eindelijk es tussen écht intelligente mensen.

Het enige waar hij nog een beetje last van heeft is gebrek aan inlevingsvermogen. Verder is het een geweldig kind, slim, weet veel, is ook breed geïnteresseerd en georiënteerd.

Zo, da's zoon 2. Zoon 1 is een langer verhaal (kan dat?? ja hoor, echt wel!). (nee nee niet opgeven!)
Ik wil zo graag mijn dagelijks leven delen maar dat kan alleen als ik deze achtergrond eerst deel. Want ALLES in mijn leven is ingewikkeld, niet simpelweg 1 of 2 dingen erin. En als ik dat elke keer tussendoor moet vertellen... dan hebben we t nu maar gehad!

Mijn ex

Ik heb op mijn 20e een relatie gekregen met P. Even oud als ik, prachtige jongen, leuke humor, hield ook zo van muziek, intelligent. Ik was verliefd vanaf het eerste moment dat ik hem zag zitten op de keukentafel van de studentenflat waar ik mocht komen kijken naar een kamer. En een half jaar later kregen we zowaar was, ik voelde me de koning te rijk.

We hadden echter vanaf het begin af aan grote problemen. Schreeuwende ruzies (wij allebei), slaande deuren en gooien met kopjes (hij), lange gesprekken. Maar ik was hevig verliefd en zo blij dat hij voor mij had gekozen. En ik was immers gek, want ik was al in therapie. En zo hebben we jaren doorgebracht met de oorzaak van de problemen tussen ons netjes onder mijn tapijtje weg te vegen.

Maar toen werd ik beter. Beter als in beter van borderline. Ik was niet meer (zo) gek. Alle irrationaliteiten waar ik patent op had tijdens mijn borderlinetijd verdwenen. Maar de problemen tussen ons werden eigenlijk alleen maar erger. Wat gek was, want al het stof lag onder MIJN tapijtje.... misschien was het toch niet mijn stof??
Jaren heb ik er over gedaan om hem er van te overtuigen dat er met hem toch ook iets was. Waarom al die moeite? Ik was nog steeds verliefd!! Echt waar. Heeeeeeel stiekem en eerlijk gezegd ben ik dat nog steeds. Hij is de liefde van mijn leven. Nee nee, nou geen stukjes over gaan slaan Laura, het verhaal is gecompliceerd genoeg van zichzelf!! terug terug!!

Hij ging in therapie. He he. Maar door de manier waarop hij daar over mij vertelde, deed de therapeut geloven dat het wel allemaal aan mij moest liggen. Wat was dat voor kenau, dragonder, dwingeland, raar wijf? De therapeut stelde voor dat ik maar mee moest komen, en dat heb ik braaf gedaan (verliefd, weet je nog, val me niet te hard!). En daar zei de therapeut na een aantal sessies dat hij dacht dat P waarschijnlijk asperger had. Want ja, dat ik geen kenau, dragonder, dwingeland, raar wijf was was hem ondertussen ook wel duidelijk.


Ik was ontzettend opgelucht en zoveel viel op zijn plek. Al die futiliteiten waar we ruzie over hadden, zijn onvermogen om dingen es wat breder te zien, zijn onvermogen tot improviseren en zijn enorme razernij als ik mijn improvisatievermogen een beetje te veel de vrije hand gaf. Ooooooooooh vandaar!!


Maar: HIJ was ook heel erg opgelucht! Ooooh dus hij kon er niks aan doen?? Gelukkig, dan hoefde hij dat ook nooit meer te proberen. Met andere woorden: daarvoor was het zwaar, daarna werd het eigenlijk onmogelijk. Ik moest het maar pikken, want hij kon er toch niks aan doen. En het was geen gespreksonderwerp. Ik heb 1 keer tijdens een ruzie gezegd: ja maar dat komt toch vanwege je autisme. Door de manier waarom hij me toen aankeek is dat bij die ene keer gebleven. Was ik daarvoor al als enige verantwoordelijk, daarna stond ik er écht alleen voor.


Na een half jaar zijn we gescheiden en mijn hemel wat was dat een opluchting! De vrijheid!! OOOOOOOOOOOOOOOOH de wereld vergaat helemaal niet als je de glazen 's avonds niet opruimt! Oooooh niemand gaat dood als ik een maaltijd zonder groenten maak. De vrijheid!! De frisse lucht!!! De geestelijke ruimte!! Onvoorstelbaar in wat voor muffe lucht ik al die jaren had geleefd!

Hij is de liefde van mijn leven maar ik neem hem alleen terug als ze ooit een manier vinden om Asperger uit iemand te verwijderen. Niet dat hij mij wil hoor, daar niet van, maar ja, dat komt ook omdat hij mij door zijn Asperger alleen maar kan zien als een kenau, dragonder, dwingeland, raar wijf. Die zou ik ook niet terugnemen, laten we wel wezen hahahahahaha!

Mijn verre verleden

Zo, dus maar es beginnen met voorstellen dan he! Ik ben Laura, ik ben van 1966 dus alweer 45 jaar onderweg.
Geboren in Deventer, van m'n 6e tot mijn 10e in Eefde gewoond, daarna naar Amsterdam verhuisd. In 1998 naar Almere verhuisd. Ik heb twee jongens, 18 en 16. Gescheiden in 2005, single sindsdien (op een relatie van een half jaar na). Zo, dan hebben we de feiten maar gehad!
Het verhaal van mijn leven is laaaaaaaaang. Ik knip t dus maar in stukkies, dat leest wat makkelijker. En al te diep doe ik het niet hoor, ik ga geen psycho-analyse uitvoeren hier hahaha.

Kort gezegd: ik heb een rotjeugd gehad en ik was ongelofelijk ongelukkig. Het heeft heel lang geduurd en heeft heel veel therapie en moeite en narigheid en bloed, zweet en tranen gekost, maar ik heb mezelf er uit weten te krijgen. Wil je daar mee over weten dan kun je dat lezen op mijn eigen site: http://www.laura_d.dds.nl/nederlands.html
Ik kreeg dus de diagnose borderline maar ik ben daar genezen van verklaard. Ik ben psychomotorische therapie gaan doen bij de beste therapeut die ik ken en dat is mijn redding geweest, samen met mijn eigen analytische vermogen én doorzettingsvermogen. 

Ik heb die therapie afgesloten in 1996 maar ben daarna nog wel een aantal jaren bezig geweest om alle effecten op mijn leven er stuk voor stuk uit te wrikken en te verwijderen. Ik was dan wel borderline-vrij maar nog niet los van de gevolgen daarvan. 95 % is nu verdwenen, er is nog een klein restje over en daar worstel ik nu zo mee: vriendschap. Ik heb het niet geleerd, vriendschap. Ik heb geen idee hoe het moet. Als borderliner weet je sowieso niet hoe het moet, je doet maar wat, je doet na wat anderen doen maar waarom bepaalde dingen niet werken en andere dingen wel.. geen idee! En soms werken dingen voor anderen die voor jou heeeel anders uitpakken, een compleet raadsel. Maar goed, het had dus aangepakt kunnen worden toen ik er eenmaal uit was zou je bijna zeggen he?? Ja.... geheel eens, om de een of andere reden kwam het er niet van. Welke? Ach, welke zal ik es kiezen......